Zarząd Wisły Kraków podjął decyzję w sprawie ostatnich wybryków Patryka Małeckiego. Zawodnika czeka długa przerwa w grze.


Patryk Małecki po meczu ze Standardem Liege długo odpocznie od futbolu /fot. Michał Nowak /Newspix.pl
"Wisła Kraków SA informuje, że zawodnik Patryk Małecki został odsunięty od treningów z pierwszą drużyną naszego klubu do zakończenia sezonu 2011/12. Zawodnik nie będzie przesunięty do zespołu Młodej Ekstraklasy ani żadnej innej drużyny Wisły Kraków. Klub zgodnie z obowiązującymi przepisami zapewni mu odpowiednie warunki do treningu oraz opiekę medyczną - czytamy w wydanym oświadczeniu. "Wisła Kraków wystąpi także do Wydziału Dyscypliny PZPN, będącego organem pierwszej instancji, o ukaranie zawodnika zgodnie z regulaminem dyscyplinarnym. W Wiśle Kraków nikt i nic nie jest ważniejszy niż klub. Szanując każdą osobę i jej indywidualizm nie możemy jednak pozwolić, aby negatywne wzorce zachowań zniszczyły panujące zasady, którymi klub był i jest wierny od zawsze. Te podstawowe zasady dotyczą wszystkich pracowników, a w szczególności piłkarzy. Patryk Małecki zaś swoim zachowaniem przeciwstawił się tym normom, narażając tym samym na szwank dobre imię klubu. Właśnie dlatego Wisła Kraków SA zdecydowała się na taką decyzję."
Przypomnijmy, że Patryk Małecki w meczu ze Standardem Liege nie podał ręki trenerowi Kazimierzowi Moskalowi, gdy ten dokonał zmiany. Potem odmówił wyjazdu na mecz ligowy z Zagłębiem Lubin. W poniedziałek wieczorem menedżer piłkarza przesłał oświadczenie, w którym "Mały" przepraszał za swoje zachowanie i deklarował gotowość poddania się karze.
Na surowość obecnej kary z pewnością spory wpływ miał fakt, że zawodnik ten ma na sumieniu sporo grzechów. Latem 2010 roku odmówił gry w sparingu trenerowi Henrykowi Kasperczakowi krytykował też publicznie kibiców Wisły, za to że gwizdali na piłkarzy po porażce z Lechią i odsyłał ich na Cracovię.
Małecki miał też problemy z w reprezentacji; zarówno młodzieżowej, jak u Franciszka Smudy, który definitywnie przestał go brać pod uwagę przy ustalaniu kadry na Euro 2012.

Zapraszamy do zapoznania się z rozmową, którą przeprowadziliśmy z Patrykiem Małeckim. Można dzięki niej poznać wersję ostatnich wydarzeń z nieco innej perspektywy - co najważniejsze - perspektywy, która podczas kibicowskich i medialnych osądów powinna być poważnie brana pod uwagę.

Zacznijmy od początku. Gdy schodziłeś z boiska podczas meczu ze Standardem mogłeś chyba nieco inaczej wyładować swoje emocje.
-Na pewno mogłem zachować się lepiej. Był to pierwszy mecz w tej rundzie i ja byłem zdegustowany, że trener mnie zdejmuje z boiska w 57 minucie, a nie w przerwie, to była sportowa złość. To jest właśnie ten problem, z którym nie umiem sobie poradzić. Mi po prostu za bardzo zależy, wszystko mocno przeżywam. Popełniłem błąd, że pojechałem po meczu do domu. Wiem, że trener może mieć ze mną problemy. Ja za bardzo chcę i nie umiem radzić sobie z porażkami. Nie potrafię czasem zachować czegoś dla siebie, tylko zawsze mówię to, co myślę, albo zachowuję się tak, jak nie powinienem. Wiem, że jest to źle odbierane, ale naprawdę ciężko jest mi sobie z tym poradzić. Dlatego powiedziałem trenerowi, że jeśli chce mnie jakoś ukarać, bo przez moje nerwowe zachowanie Wisła więcej straciła niż zyskała, to może mnie nie brać pod uwagę na mecz z Zagłębiem. Nigdy bym nie powiedział, że nie chce grać dla Wisły Kraków i każdy kto mnie zna ten to wie! Ja sam zaproponowałem, że ze względu na moje zachowanie mogę nie jechać do Lubina i w tym czasie trenować z Młodą Ekstraklasą. Nie wiem czemu podano taką wersję, że powiedziałem, że nie chcę grać dla tego klubu. Jest mi najbardziej przykro z tego powodu, że ludzie myślą, że ja tak powiedziałem, a nigdy w życiu bym tak nie zrobił.

Ale może nie wytłumaczyłeś trenerowi, że to nie jest tak, ze chcesz być całkiem odseparowany od drużyny? A przez to, że byłeś zdenerwowany mógł on zupełnie inaczej zrozumieć Twoje słowa.
-Być może. Ja po prostu powiedziałem trenerowi, że jeśli nie pasuję charakterem do drużyny i jeśli nie widzi mnie w zespole, bo jestem ciężką osobą do prowadzenia, to może mnie nie brać do Lubina. Przeprosiłem wszystkich chłopaków.

Podobno jednak nie pojawiłeś się na zaplanowanym spotkaniu z trenerem, na którym już na spokojnie mieliście sobie wszystko wyjaśnić.
-Najgorsze jest właśnie to, co piszą media. Ja pojawiłem się na każdym treningu przed wyjazdem. Cały czas byłem w klubie. W piątek ćwiczyłem też na siłowni.

I później miałeś mieć spotkanie z trenerem.
- Ja nic o takim spotkaniu nie wiem! Nikt mnie o tym nie poinformował. Kierownik jest od tego, żeby przekazywać takie informacje, czy mam iść do trenera czy nie. Nie było jednak osoby, która by powiedziała, że trener Moskal na mnie czeka. Ja uczestniczyłem w zajęciach normalnie, później miałem indywidualny trening z trenerem Michalczykiem, po czym ubrałem się i porozmawiałem chwilę ze Stanem Valcxem. No a później podszedł do mnie kierownik i powiedział, że nie jadę na mecz.

W takim razie jak uważasz, co spowodowało, że po spotkaniu z Zagłębiem trener Moskal wypowiedział się na Twój temat w taki sposób?
-Nie wiem. Ciężko mi powiedzieć, ale tak jak już mówiłem, nigdy bym nie powiedział, że nie chcę grać dla Wisły. Owszem, powiedziałem do trenera, że mam ciężki charakter i że jeśli nie pasuję do jego koncepcji gry, to może mnie przesunąć do Młodej Ekstraklasy. Tak jak już powiedziałem: byłem zły i zasugerowałem, że może lepiej będzie jak zespół ode mnie odpocznie, że jeśli coś psuję w szatni, to mogą się sami przygotować lepiej beze mnie. Wiem, że nie powinienem się tak zachować, ale naprawdę ja często reaguję po prostu zbyt emocjonalnie. Zdziwiłem się natomiast, jak usłyszałem słowa wypowiedziane przez trenera na konferencji prasowej. Nigdy nie powiedziałem, że nie chcę grać w Wiśle. Przykro mi, że cała ta sytuacja została tak przedstawiona w mediach. Co więcej uważam, że takie sprawy powinno się załatwiać tylko i wyłącznie w szatni.

A miałeś możliwość wyjaśnienia tej sytuacji innym zawodnikami?
- Rozmawialiśmy całą drużyną. Sytuacja była dosyć napięta. Doszliśmy do takiego momentu, że ja powiedziałem, że w tej drużynie, na wynikach zależy najbardziej tylko mnie i Sobolowi. Później trener miał do mnie pretensje, o to, że innych zawodników nie szanuję. Prawda jest jednak taka, że kiedy Wisła przegrywała, to my z Sobolem najbardziej to przeżywaliśmy. Nawet mimo tego, że nie zawsze mogliśmy grać. Potem jednak trener mi przyznał rację, choć tak jak mówiłem, na początku był na mnie zły. Sam jednak zobaczył, że nikt z piłkarzy nie wstał i nie powiedział, „Mi zależy na Wiśle” tylko każdy był przyczajony.

Ktoś komentował później Twoje słowa w szatni?
-No właśnie nie, o to chodzi, że nikt nie podszedł, tylko skończyła się rozmowa i wszyscy wyszli na trening, a ja na siłownię. Tak jakby w ogóle nie było tematu.

Po tym, jak dowiedziałeś się, że jesteś zawieszony otrzymałeś od nich jakieś wsparcie?
-Jedynym zawodnikiem, który okazał mi wsparcie był Chavez. Człowiek, który nie jest z Polski , który nie zna naszego języka powiedział mi, że jest ze mną, że na pewno wszystko się jakoś ułoży. Większość drużyny nic nie zrobiła. Ale ja nie liczę na drużynę, tylko liczę zawsze na siebie. Niestety od jakiegoś czasu jest taka sytuacja, że w Wiśle każdy patrzy na siebie i do tego się przyzwyczaiłem.

Uważasz że pół roku zawieszenia jest słuszną karą?
- To jest decyzja klubu. Ja się z tym pogodziłem.

To, jak potoczy się teraz Twoja sytuacja jest wielką niewiadomą. Możesz rozwiązać kontrakt już teraz, a możesz też odczekać pół roku zawieszenia i być może, gdy sytuacja będzie już nieco inna ponownie zagrać w pierwszym zespole „Białej Gwiazdy”. Ty jaką opcję rozważasz?
- Chcę grać dla Wisły, choć nie jest teraz mi to dane. Dziś już miałem kilka telefonów z drużyn Ekstraklasy, które chciały mnie pozyskać, ale powiedziałem, że w Polsce chcę być znany tylko z występów w Wiśle Kraków. Szanuję Śląsk Wrocław, szanuję Lechię Gdańsk. Nie wiem jednak, czy dane mi kiedyś będzie tam zagrać. Moje miejsce jest tutaj. Jeżeli jednak okaże się, że sytuacji nie da się już odwrócić, to będę musiał się zastanowić nad inną opcją.

W tym momencie myślisz już o tym, w którym kierunku iść?
- Ciężko mi teraz powiedzieć. Na razie myślę tylko o tym, że jestem zawodnikiem Wisły Kraków. Jestem tutaj i będę trenował indywidualnie, jak będzie trzeba, to przyjadę na trening o godzinie 23. Stawię się w klubie o każdej porze, tak jak mi narzuci trener czy prezes, nie ma problemu. Wisła Kraków to jest mój klub.

A jak wygląda kwestia Twojego utożsamiania się z kibicami. Uważasz, że mogło to mieć wpływ na zaistniałą sytuację?
-W pewnym sensie tak, sytuacja jest jednak złożona. Ludzie z klubu od dawna obiecywali mi nowy kontrakt, ja sam bardzo chciałem go podpisać. Kiedyś mówiłem, że chciałbym zostać w Krakowie nawet do końca kariery i zapewniam, że nie były to jedynie puste słowa. Problem polegał jednak na tym, że klub cały czas mnie zbywał. Miałem nawet umówionych kilka spotkań w tej sprawie, ale nigdy się one nie odbyły, bo zawsze wypadało komuś coś ważniejszego. Było mi przykro, ale nie chciałem tego brać za bardzo do siebie, ani wypowiadać się na ten temat w mediach. Najważniejsze było to, że mogę grać dla Wisły. Tak sobie myślę, że ludzie z klubu zbywali mnie i odwlekali kwestię podpisania kontraktu właśnie ze względu na to, że tak mocno utożsamiam się z Wisłą. Oni wiedzieli, że nigdy nie skorzystam z prawa Webstera i nie odejdę. Zresztą, ja sam nigdy nie brałem takiej możliwości pod uwagę. Nie mógłbym tego zrobić. Klub grał jednak w ten sposób na czas. Słyszałem, że niektórzy śmiali się nawet i mówili „Małecki tak kocha Wisłę że może grać tutaj nawet za darmo”. Starałem się tym nie przejmować, choć tak jak wspomniałem wcześniej wydawało mi się, że zachowanie kilku osób w klubie jest wobec mnie nie w porządku. Grałem jednak swoje i czekałem na moment, kiedy ktoś zaprosi mnie na poważną rozmowę. Tak się jednak nie stało.

No właśnie, wiele osób zarzuca Ci, że te nerwy podczas czwartkowego meczu były spowodowane tym, że wciąż nie podpisałeś nowego kontraktu.
- Nie, ja wychodząc na mecz nie myślę o takich sprawach. Dla mnie mecz jest świętością, chcę zagrać jak najlepiej i go przede wszystkim wygrać. Zawsze daję z siebie 100%. Sprawami kontraktowymi mogę zająć się w domu, jak wrócę po meczu. Wychodząc na murawę jestem skupiony tylko i wyłącznie na Wiśle. Zawsze chcę zagrać jak najlepiej. Wiadomo, że nie zawsze to wychodzi, choćbym nie wiem jak się starał. Mecz ze Standardem był pierwszym w tej rundzie, myślę, że to też na pewno było powodem słabszej postawy.

Przyznajesz, że zagrałeś słabo?
-Na pewno jako drużyna nie wypadliśmy najlepiej. Graliśmy w dziesiątkę, naprawdę nie było łatwo, choć tak jak już podkreślałem wcześniej, starałem się dawać z siebie wszystko. Forma raz jest lepsza, a raz gorsza i trzeba to zrozumieć. Każdy może słabo zagrać. Trzeba wziąć pod uwagę, że był to pierwszy mecz i od początku nam nie szło. Ja mam swój styl gry. Jednemu on się podoba, a drugiemu nie. Najważniejsze jest, żeby podczas meczu drużyna funkcjonowała jak najlepiej. Dla mnie liczy się zespół, a to czy do niego pasuję, to trener powinien ocenić.

Spełniasz założenia taktyczne trenera Moskala, czy może to właśnie jest tak, że starasz się sam decydować o tym, co jest dla Ciebie najlepsze na boisku? To też rodzić może pewne konflikty.
- Założenia taktyczne są takie, żeby zagrać jak najlepiej, a ja przestrzegam wszystkich zaleceń trenera. Staram się realizować założenia trenera w 100%, ale wiadomo, że każdy mecz ma swoje prawa. Tutaj można poruszyć też bardzo ważną kwestię. Jak nam nie idzie, to jest tylko paru zawodników, którzy biorą ciężar gry na siebie. W tym momencie, pomimo tego, że nie jestem jakimś mega super zawodnikiem, zawsze staram się brać ciężar gry na swoje barki. Niekiedy to pomaga, niekiedy nie, ale nigdy nie odpuszczam meczu. Nawet jak mam słabszy dzień, to staram się walczyć ile mam sił. Widzę, że ludzie tego nie doceniają i to jest troszkę dziwne, ale każdy ma prawo do swojego myślenia.

Przed objęciem drużyny przez trenera Moskala, Wasze relacje wyglądały tak samo jak teraz, czy to się zmieniło w momencie kiedy przejął zespół?
- Wydaje mi się, ze troszkę się zmieniło jak został pierwszym trenerem. Wiadomo, że, to on teraz rządzi tą drużyną, on ustala skład. Ja nigdy nie byłem na stopie koleżeńskiej z trenerem Moskalem. Szanowałem go jak był asystentem, ale tak jak mówię, nie miałem takich relacji, żebyśmy codziennie rozmawiali, jak niektórzy zawodnicy. Ja zawsze robię to, co do mnie należy, skupiam się tylko na tym, żeby dobrze wykonywać swoje zadania. Jestem ciężkim człowiekiem do prowadzenia i może trenerowi Moskalowi to przeszkadzało. To jednak jego trzeba by zapytać o te sprawy.

Mówisz że zostałeś w pewien sposób odtrącony przez drużynę i po całej sytuacji odezwał się do Ciebie tylko Osman Chavez. Atmosfera chyba nie jest najlepsza? Nie ma więzi pomiędzy zawodnikami?
- Ciężko mi powiedzieć, bo za często nie rozmawiamy między sobą. Tomek Jirsak zaraz po zdarzeniu też fajnie się zachował, podszedł do mnie i zamieniliśmy kilka słów. Ale wszyscy raczej robią swoje i po cichu wracają do domu. Każdy pilnuje siebie.

Będziemy jeszcze mieć szansę zobaczyć Cię na boisku w drużynie Wisły?
- Chciałbym bardzo, ale to nie ode mnie już zależy. Ja będę się stawiał w klubie codziennie i będę robił to, co do mnie należy.

Myślisz, że ci kibice, którzy teraz odwrócili się od Ciebie, mogliby Ci znowu zaufać i ze spokojem przyjąć Twój powrót do zespołu?
- To wszystko zależy od mojej dobrej gry i postawy na boisku. Ja podczas każdego meczu ligowego słyszę przekleństwa, czy gwizdy pod swoim adresem. Nie przejmuję się tym jednak. Choć wiadome jest, że jest dużo ciężej, gdy obrywa mi się od swoich. Ale niestety w jakimś stopniu na to zapracowałem.

Czyli czujesz się winny.
- Nic nie dzieje się bez przyczyny, ale też nie jest to wyłącznie moja wina. Teraz z tej sytuacji można już jednak tylko wyciągnąć wnioski. Ciężko bowiem będzie cokolwiek zmienić.

Wiadomo, ze zawsze byłeś niepokorny. Ktoś Ci proponował pomoc w związku z tym? Za zachodzie się pracuje z takimi charakterami. W Krakowie byłeś sam od 13 roku życia. Nie miałeś łatwo.
-Nie, nigdy nikt nie proponował mi żadnej pomocy. Zawsze musiałem sobie radzić sam. Poza tym wydaje mi się, że ciężko będzie mi się zmienić. Spotykam często ludzi którzy mówią, żebym był zawsze sobą. Komuś to może nie pasować, komuś może być to obojętne. Dla mnie najważniejsze jest, żebym ja w każdym meczu dawał z siebie wszystko i ludzie przychodzący na Reymonta byli zadowoleni z gry Wisły Kraków. Wiem, że często mówię głupstwa i dużo osób się tym denerwuje. Przepraszam wszystkich, którzy kiedykolwiek poczuli się moimi słowami urażeni.

Patryk, gdybyś mógł cofnąć czas- do czwartku, zmieniłbyś coś?
- Na pewno bym nie kopnął w stanowisko kamerzysty. A szczerze, to teraz bym podszedł do trenera, podał mu rękę, a na drugi dzień bym zapytał, dlaczego tak było a nie inaczej. Człowiek uczy się na błędach i następnym razem będę wiedział, że lepiej zacisnąć zęby i siedzieć cicho. Nie powinienem był się tak zachować, ale to były emocje, bo był to pierwszy mecz od dłuższego czasu. Przez kontuzję nie grałem długo w LE, ten mecz się też nie ułożył po dobrej myśli, a wiązałem z nim spore nadzieje. Emocje mną zawładnęły i teraz tego nie zmienię, ale następnym razem będę wiedział jak się zachować.

Chciałbyś przekazać coś kibicom?
Wszystkim kibicom chciałbym powiedzieć, żeby postarali się zapomnieć o moich wybrykach i skupili się na kibicowaniu drużynie, nie ważne czy jest dobrze, czy źle. Chciałbym, żeby pomagali zawodnikom, dopingowali nawet w chwilach, gdy gramy po prostu słabo, czy osiągamy złe wyniki. Na pewno część kibiców będzie z tego zadowolona, że zostałem odsunięty od drużyny i zdaję sobie z tego sprawę. Pogodziłem się z tym, że w tym sezonie już nie zagram i na pewno nie będzie to dla mnie łatwe. Chciałbym jednak, żeby Wisła osiągała jak najlepsze wyniki i będę mocno trzymał za to kciuki. Jeżeli chodzi natomiast o moją osobę, to mam nadzieję, że wszystko jakoś pozytywnie się ułoży i udowodnię tym, którzy już we mnie zwątpili, że uda mi się wyjść z podniesioną głową z tej sytuacji. Na pewno się nie poddam i będę walczył o to, by móc pokazać się jeszcze wszystkim ze swojej najlepszej, a nie najgorszej strony.

I tego życzymy zarówno Tobie jak i sobie. Dzięki za rozmowę.
-To ja dziękuję.

Mecz odwołany, każdy zwala winę na każdego, a my publikujemy tekst o "świetnych" pomysłach i tajemnicach Stadionu Narodowego.

Pracowałem przy budowie Stadionu Narodowego, znam obiekt od środka i chciałbym pokrótce przedstawić pomysł policji na zabezpieczenie tego meczu. Główny argument policji to brak łączności w parkingu podziemnym, w którym zaplanowali oni, że zgromadzą swoje siły. Skoro taką decyzję podjęli to przygotowałem mapki odnośnie tego jak wyglądałaby interwencja policji na stadionie, gdyby wymagały tego okoliczności. (w dalszej części tekstu).

Parking podziemny to poziomy minus 4 i minus 3.

Z parkingów wyjść można albo:
1.klatkami ewakuacyjnymi - są to zwykłe klatki o typowej szerokości albo
2.(z poziomu minus 4) poprzez tunel Królaka lub
3.(z poziomu minus 3) rampami dla samochodów od strony Wybrzeża Szczecińskiego.

Klatki możemy spokojnie pominąć, bo niemożliwe jest przemieszczenie dużych sił policyjnych tamtędy w szybkim czasie. Skupiłem się zatem na drodze dojścia przez wspomniany tunel i rampę.

Nie rysowałem scenariusza dla trybuny dolnej bo jest on bardzo zbliżony do trybuny górnej lub byłby połączeniem wejścia z poziomu "0" i przez murawę.
Czerwone kropki - oddziały policji, czarne kropki - przykładowe miejsce interwencji:
1.Trasa z poziomu minus 3 na murawę

2.Trasa z poziomu minus 4 na murawę

3.Trasa z poziomu minus 3 na trybunę górną

4.Trasa z poziomu minus 4 na trybunę górną



Poniżej jeszcze mapa z miejscami w których służby policji bez problemu mogły zostać zlokalizowane na zewnątrz stadionu i pokazująca o jak dużo skrócony zostałby przez nią czas reakcji.




Aby każdy mógł sobie dokładnie wyobrazić te miejsca dodaję zdjęcia, dwa z lotu ptaka ze strony NCS gdzie widać Stadion zarówno od strony al. Zielenieckiej czyli z tunelem Królaka oraz od strony Wybrzeża Szczecińskiego czyli z rampami wyjściowymi z poziomu minus trzy.


foto. NSC, www.stadionnarodowy.org.pl

foto. NCS, www.stadionnarodowy.org.pl



Oraz zdjęcie pokazujące sam tunel Królaka i wyjście z niego na promenadę wokół stadionu.


Jak widać umiejscowienie sił policyjnych na parkingu podziemnym jest NAJGORSZYM Z MOŻLIWYCH POMYSŁóW. Czas przedostania się ich z poziomu minus 4 na trybunę górną jest prawdopodobnie nawet dłuższy i o wiele bardziej uciążliwy (ilość schodów oraz ich szerokość, zwłaszcza tych przy tunelu Królaka) niż gdyby ta sama policja znajdowała się po drugiej stronie Wisły i miała do pokonania Most Poniatowskiego.
Zaczynam być coraz bardziej przekonany że miejsce to zostało wybrane z uwagi na pretekst pod tytułem "na parkingu podziemnym brak zasięgu" gdyż nie ma żadnych racjonalnych przesłanek żeby tam właśnie zgromadzić siły policji i czekać na wezwanie do interwencji.
Jeszcze dwie dygresje:
1. Nie wiem jakich łączy używa policja ale zasięg telefoniczny na
parkingu podziemnym byl jednym z najlepszych na całym stadionie i nigdy
nie było tam problemów z komunikacją. A to z tego powodu że na
początkowym etapie budowy przewidziano że wystąpić tam mogą trudności
z łącznością z uwagi na lokalizację pod ziemią i olbrzymie ilości
betonu i wstawiono dodatkowy wzmacniający nadajnik GSM już w roku
2010(!). Nadajnik ten jednak...niedawno zdemontowano! Przypuszczalnie był on elementem zaplecza budowy i nie ma go w projekcie. Ewentualnie jest to sabotaż...

2. Czy w myśl przepisów o bezpieczeństwie imprez masowych policja może przebywać na terenie obiektu czy też może pojawić się dopiero na wezwanie organizatora meczu? Jeżeli nie może to znaczy że cały plan policji o skupieniu swoich sił na parkingu jest sprzeczny z polskim prawem i jako taki nie mógł być powodem do odwołania meczu.

Mam nadzieję że przybliżyłem kibicom Wisły topografię Stadionu Narodowego i dzięki temu łatwiej będzie Wam zrozumieć jak perfidnie zostaliśmy oszukani.

Piłkarzy Wybrzeża Kości Słoniowej i Ghany wymienia się w gronie faworytów Pucharu Narodów Afryki, który odbędzie się na boiskach Gwinei Równikowej i Gabonu. Turniej rozpocznie sobotni mecz współgospodarza - Gwinei Równikowej z Libią.

Ghana, ćwierćfinalista mundialu z 2010 roku, oraz Wybrzeże Kości Słoniowej są najwyżej sklasyfikowane w rankingu FIFA spośród wszystkich uczestników (WKS 16., Ghana 29) i mają po cztery zwycięstwa w PNA. Na korzyść tych zespołów przemawia również fakt, że w turnieju zabraknie innych utytułowanych afrykańskich drużyn: Nigerii, Kamerunu, RPA i Egiptu - siedmiokrotnego triumfatora Pucharu Narodów Afryki, w tym w trzech ostatnich edycjach.

W zespole Wybrzeża Kości Słoniowej, który prowadzi Francois Zahoui, nie brakuje piłkarzy światowej klasy, takich jak napastnicy Didier Drogba (Chelsea Londyn) i Gervinho (Arsenal Londyn) oraz pomocnik Manchesteru City Yaya Toure. Do turnieju drużyna awansowała z kompletem zwycięstw tracąc zaledwie cztery bramki w sześciu meczach. Jednak ostatni raz reprezentacja ta triumfowała w PNA 20 lat temu.

Nieco słabszy bilans w eliminacjach miała Ghana, która straciła punkty po bezbramkowym remisie z Sudanem. W drużynie prowadzonej przez Serba Gorana Stevanovica na status gwiazdy zasługują: pomocnik Sulley Muntari z Interu Mediolan oraz napastnicy Andre Ayew (Olympique Lyon) i Asamoah Gyan (Al Ain). Zabraknie jednak Michaela Essiena (kontuzja) i Kevina Princa Boatenga (zrezygnował z gry w reprezentacji).

"Jesteśmy jednym z gigantów na tym turnieju. Zgadzamy się na tę rolę, bo wiemy, że wszyscy oczekują od nas przynajmniej gry w finale. Zawsze chciałem być wśród faworytów i wiem, że na moich zawodnikach wywieram dodatkową presję cały czas powtarzając im, że Ghana musi wygrać ten turniej po raz pierwszy od 30 lat" - powiedział Stevanovic.

Wśród drużyn, które mogą sprawić niespodziankę, wymienia się Senegal i Mali oraz reprezentacje z Afryki Północnej: Maroko i Tunezję.

W drużynie Senegalu jedną z największych gwiazd jest Moussa Sow. Właśnie dzięki powołaniu go do kadry na miejsce w pierwszym składzie OSC Lille może liczyć Ireneusz Jeleń. Poza tym Sow ma przejść do tureckiego Fenerbahce Stambuł za 10 mln euro. Formacja ataku w reprezentacji Senegalu wygląda imponująco, bo poza nim gotowi do gry są: Demba Ba z West Ham United, Papiss Cisse z Newcastle United czy Mamadou Niang (Al-Sadd) i Dame N'Doye (FC Kopenhaga). Za defensywę odpowiedzialny będzie natomiast Souleymane Diawarra - stoper Olympique Marsylia.

Wyniki Malijczyków zależą głównie od pomocnika Barcelony Seydou Keity. "Jestem szczęśliwy, że mogę zagrać z tymi młodymi chłopakami, którzy reprezentują już inne pokolenie. Chcę im pomóc i wiem, że oni chcą pomóc mi. Naszym celem jest awans do ćwierćfinału i wiem, że jest to możliwe" - powiedział Keita.

Z kolei atutem Marokańczyków jest ich belgijski trener Eric Gerets, który słynie z dobrego rozpracowania rywali i doboru odpowiedniej taktyki.

W barwach Burkina Faso szanse na występy mają dwaj piłkarze znani z boisk polskiej ekstraklasy: pomocnik Lechii Gdańsk Abdou Razack Traore i napastnik Górnika Zabrze Prejuce Nakoulma.

Na imprezie zadebiutują: Gwinea Równikowa, Niger i Botswana. Ta pierwsza drużyna zagra w meczu otwarcia z targaną ostatnio wojną domową Libią. Zespół libijski poprowadzi 39-letni bramkarz Samir Aboud, który był nominowany na piłkarza Afryki 2011 roku. Z kolei syn prezydenta Gwinei Równikowej Teodoro Nguama Obiang obiecał gigantyczną premię w wysokości 500 milionów franków CFA, czyli ponad 750 tys. euro za zwycięstwo w inauguracyjnym meczu.

Długą listą wielkich nieobecnych na tegorocznym turnieju otwiera Samuel Eto'o, który z kolegami z Kamerunu nie zdołał się zakwalifikować do turnieju. Zabraknie Nigeryjczyków, m.in. Petera Odemwingie z West Bromwich Albion, Victora Anichebe z Evertonu i Taye Taiwo z Milanu. Z kolei w barwach RPA brylować mogli Steven Pienaar z Tottenhamu Hotspur i Thulani Serero z Ajaksu Amsterdam. Szans na dziewiąty występ i piąty triumf w Pucharze Narodów Afryki nie będzie miał weteran reprezentacji Egiptu 36-letni Ahmed Hassan.

Program turnieju o Puchar Narodów Afryki (godziny czasu polskiego)

grupa A

21 stycznia: Gwinea Równikowa - Libia, Bata (godz. 19.30)

21 stycznia: Senegal - Zambia, Bata (22.00)

25 stycznia: Libia - Zambia, Bata (17.00)

25 stycznia: Gwinea Równikowa - Senegal, Bata (20.00)

29 stycznia: Gwinea Równikowa - Zambia, Malabo (19.00)

29 stycznia: Libia - Senegal, Bata (19.00)

grupa B

22 stycznia: Wybrzeże Kości Słoniowej - Sudan, Malabo (17.00)

22 stycznia: Burkina Faso - Angola, Malabo (20.00)

26 stycznia: Sudan - Angola, Malabo (17.00)

26 stycznia: Wybrzeże Kości Słoniowej - Burkina Faso, Malabo (20.00)

30 stycznia: Sudan - Burkina Faso, Bata (19.00)

30 stycznia: Wybrzeże Kości Słoniowej - Angola, Malabo (19.00)

grupa C

23 stycznia: Gabon - Niger, Libreville (17.00)

23 stycznia: Maroko - Tunezja, Libreville (20.00)

27 stycznia: Niger - Tunezja, Libreville (17.00)

27 stycznia: Gabon - Maroko, Libreville (20.00)

31 stycznia: Gabon - Tunezja, Franceville (19.00)

31 stycznia: Niger - Maroko, Libreville (19.00)

grupa D

24 stycznia: Ghana - Botswana, Franceville (17.00)

24 stycznia: Mali - Gwinea, Franceville (20.00)

28 stycznia: Botswana - Gwinea, Franceville (17.00)

28 stycznia: Ghana - Mali, Franceville (20.00)

1 lutego: Botswana - Mali, Libreville (19.00)

1 lutego: Ghana - Gwinea, Franceville (19.00)

ćwierćfinały

4 lutego:

mecz nr 25. - zwycięzca grupy A - druga drużyna grupy B, Bata (17.00)

mecz nr 26. - zwycięzca grupy B - druga drużyna grupy A, Malabo (20.00)

5 lutego:

mecz nr 27. - zwycięzca grupy C - druga drużyna grupy D, Libreville (17.00)

mecz nr 28. - zwycięzca grupy D - druga drużyna grupy C, Franceville (20.00)

półfinały

8 lutego

zwycięzca meczu nr 25. - zwycięzca meczu nr 28., Bata (17.00)

zwycięzca meczu nr 26. - zwycięzca meczu nr 27., Libreville (20.00)

mecz o trzecie miejsce

11 lutego, Malabo (20.00)

finał

12 lutego, Libreville (20.00)

AC Milan - Arsenal Londyn to najciekawsza para 1/8 finału Ligi Mistrzów. Losowanie odbyło się w szwajcarskim Nyonie.


Przed bramkarzem Arsenalu Wojciechem Szczęsnym trudne zadanie powstrzymania gwiazd Milanu z Zlatanem Ibrahimovicem na czele. W innej angielsko-włoskiej konfrontacji Napoli zmierzy się z Chelsea Londyn.

Obrońca trofeum Barcelona zmierzy się o ćwierćfinał Champions League z Bayerem Leverkusen. "Barcelona to najlepszy zespół na świecie, musimy przyjąć wyniki losowania i grać jak umiemy. Hiszpanie prawdopodobnie nie mają słabych stron, jednak nie możemy trząść nogami, nie ma przecież niepokonanych" - powiedział menedżer Bayeru Wolfgang Holzhauser.

Inny faworyt do zdobycia Pucharu Europy Real Madryt spotka się w 1/8 z CSKA Moskwa. "W lutym w Moskwie może być nawet minus 25 stopni Celsjusza. Ale nie obawiamy się tylko pogody, przecież CSKA szczególnie w ataku ma dobrych piłkarzy. Klub CSKA pokonał niedawno na wyjeździe Inter, a to o czymś świadczy" - stwierdził dyrektor Realu, słynny przed laty piłkarz Emilio Butragueno.

Pogromcy Wisły Kraków piłkarze APOEL-u Nikozja trafili na Olympique Lyon. "Musimy uważać na Cypryjczyków, bowiem ich dotychczasowe wyniki budzą szacunek. Doszli do 1/8 finału po kilku wspaniałych występach. Pierwsze spotkanie rozegramy u siebie i mam nadzieję, że przed wizytą w Nikozji wypracujemy sporą zaliczkę. Awansowaliśmy do najlepszej 16 niemal kuchennymi drzwiami, po wysokim zwycięstwie w Zagrzebiu, w kilku meczach, także na krajowych boiskach, mieliśmy problemy, jednak za kilka miesięcy będziemy dużo mocniejsi" - przyznał prezes francuskiej drużyny Jean-Michel Aulas.

Szczęśliwą rękę dla Bayernu Monachium miał były piłkarz tego klubu Paul Breitner (mistrz 1974 i wicemistrz świata 1982; w barwach RFN), który losował pary w siedzibie UEFA. Bawarczycy, na których stadionie - Fussball Arenie - 19 maja odbędzie się finał LM, będzie rywalizować z FC Basel. W poprzednim sezonie Niemcy dwukrotnie wygrali ze Szwajcarami w grupie - 2-1 i 3-0.
Mecze 1/8 finału odbędą się w terminach 14/15 i 21/22 lutego oraz 6/7 i 13/14 marca 2012 roku.

Pary 1/8 finału Ligi Mistrzów:

Olympique Lyon - APOEL Nikozja

SSC Napoli - Chelsea Londyn

AC Milan - Arsenal Londyn

FC Basel - Bayern Monachium

Bayer Leverkusen - FC Barcelona

CSKA Moskwa - Real Madryt

Zenit St. Petersburg - Benfica Lizbona

Olympique Marsylia - Inter Mediolan

Wisła Kraków zmierzy się z belgijskim Standardem Liege, a Legia Warszawa z portugalskim Sportingiem Lizbona w 1/16 finału Ligi Europejskiej. Losowanie odbyło się w szwajcarskim Nyonie.

Wisła w niesamowitych okolicznościach awansowała do 1/16 finału Ligi Europejskiej. Losy krakowskiego zespołu ważyły się do ostatniej kolejki fazy grupowej. "Biała Gwiazda" pokonała na Reymonta w Krakowie Twente Enschede (2-1), ale wspaniałe wieści napłynęły z Londynu, gdzie w ostatniej akcji meczu Odense strzeliło gola na 2-2 w pojedynku z Fulham. Ten wynik dał Wiśle upragniony promocję.

Legia wywalczyła awans w mniej dramatycznych okolicznościach. Stołeczny zespół na dwie kolejki przed zakończeniem fazy grupowej już był pewny występu w 1/16 finału. Na wyróżnienie zasługuje fakt, że legioniści pozostawili w pokonanym polu Rapid Bukareszt i Hapoel Tel Awiw. Jedynie PSV Eindhoven okazał się lepszy.


Wisła i Legia awansowały z drugich miejsc, co oznaczało, że trafiły do koszyku drużyn nierozstawionych. W uprzywilejowanej sytuacji znaleźli się zwycięzcy grup Ligi Europejskiej i cztery najlepsze zespoły z trzecich miejsc Ligi Mistrzów.

Niemal do samego końca ceremonii musieliśmy czekać na rywali polskich drużyn. Jako pierwsi przeciwnika poznali wiślacy. Krakowianie mogą mówić o szczęściu, bo uniknęli potentatów trafiając na belgijski Standard Liege. Fortuna nie uśmiechnęła się do Legii. Stołeczna ekipa będzie rywalizować z trudnym rywalem portugalskim Sportingiem Lizbona.

Szlagierowo w 1/16 finału zapowiadają się konfrontacje FC Porto z Manchesterem City i Ajaxu Amsterdam z Manchesterem United.

Wylosowano również pary 1/8 finału. Jeśli Wisła przejdzie Standard, to zmierzy się z lepszym z rywalizacji Hannover 96 - FC Brugge. Natomiast Legia, gdyby awansowała do 1/8, to znów trafia na przeciwników z najwyższej półki FC Porto lub Manchester City.

Kulki z koszyków wyciągał były piłkarz reprezentacji Rumunii Miodrag Belodedici - ambasador finału Ligi Europejskiej, który odbędzie się w Bukareszcie.

Polskie zespoły pierwsze mecze zagrają na własnych stadionach 16 lutego. Rewanże odbędą się tydzień później.

Wcześniej odbyło się losowanie 1/8 finału Ligi Mistrzów. Najciekawiej zapowiada się konfrontacja AC Milan z ekipą Wojciecha Szczęsnego i Łukasza Fabiańskiego Arsenalem Londyn. Obrońca trofeum Barcelona zmierzy się o ćwierćfinał Champions League z Bayerem Leverkusen. Inny faworyt do zdobycia Pucharu Europy Real Madryt spotka się w 1/8 z CSKA Moskwa.

Pary 1/16 finału Ligi Europejskiej (mecze 16 i 23 lutego):

FC Porto - Manchester City

Ajax Amsterdam - Manchester United

Lokomotiw Moskwa - Athletic Bilbao

FC Salzburg - Metalist Charków

Stoke City - Valencia CF

Rubin Kazań - Olympiakos Pireus

AZ Alkmaar - Anderlecht Bruksela

Lazio Rzym - Atletico Madryt

Steaua Bukareszt - Twente Enschede

Viktoria Pilzno - Schalke 04 Gelsenkirchen

Wisła Kraków - Standard Liege

Sporting Braga - Besiktas Stambuł

Udinese Calcio - PAOK Saloniki

Trabzonspor - PSV Eindhoven

Hannover 96 - FC Brugge

Legia Warszawa - Sporting Lizbona


Pary 1/8 finału Ligi Europejskiej (mecze 8 i 15 marca)


FC Salzburg/Metalist Charków - Rubin Kazań/Olympiakos Pireus

Legia Warszawa /Sporting Lizbona - FC Porto/Manchester City

Steaua Bukareszt/Twente Enschede - Viktoria Pilzno/Schalke 04 Gelsenkirchen

Wisła Kraków /Standard Liege - Hannover 96/FC Brugge

Stoke City/Valencia CF - Trabzonspor/PSV Eindhoven

AZ Alkmaar/Anderlecht Bruksela - Udinese Calcio/PAOK Saloniki

Lazio Rzym/Atletico Madryt - Sporting Braga/Besiktas Stambuł

Ajax Amsterdam/Manchester United - Lokomotiw Moskwa/Athletic Bilbao

Wisła Kraków wygrała z Twente Enschede 2:1 (1:1) w meczu ostatniej kolejki fazy grupowej Ligi Europy. Dzięki golowi w doliczonym czasie gry Odense BK zremisowało z Fulham Londyn i to Wisła zagra na wiosnę w dalszej fazie Ligi Europy.

Dla Białej Gwiazdy spotkanie z wicemistrzami Holandii było ostatnią nadzieją na zachowanie szans, by na wiosnę zagrać w europejskich pucharach. Niestety nie wszystko w grupie K zależało od mistrzów Polski, którzy oprócz wygranej musieli liczyć także na potknięcie Fulham Londyn z Odense BK na Craven Cottage.

Mecz z Twente mógł się rozpocząć dla Wisły fatalnie. Junior Diaz w sposób nie przystający nawet trampkarzowi zagrał piłkę przed własnym polem karnym, wprost pod nogi Marka Janko. Tylko dobre wyjście z bramki Sergeia Pareiki, który skrócił kąt, sprawiło iż reprezentant Austrii nie skierował futbolówki do siatki.

W odpowiedzi błąd (choć dużo mniejszy) popełnił młody Niemiec Nils Roesler, ale strzał Łukasza Garguły zdołał na rzut rożny sparować Nick Marsman.

W 12. minucie popularny "Guła" popisał się ładnym wejściem w pole karne i zaskakującym uderzeniem, przy którym jednak spory błąd popełnił Marsman, nominalnie trzeci bramkarz Twente Enschede.

Wisła grała bardzo dobre spotkanie, zupełnie niemal neutralizując ekipę holenderską i co chwila stwarzając sytuacje pod bramką rywali. Ani próby Meliksona, ani Wilka, ani Garguły nie znalazły jednak drogi do siatki.

W 39. minucie trafili za to goście. Pierwsza wrzutka z rzutu wolnego została natychmiast wybita przez wiślacką obronę, ale po chwili ponownie piłka poszybowała w pole karne, gdzie błąd popełnił Gordan Bunoza (który mimo wszystko rozgrywał bardzo dobre spotkanie) - nie wyszedł w linii z pozostałymi obrońcami Wisły, i do tej dopadł Luuk de Jong. Nadzieja holenderskiej piłki przepięknie złożyła się do strzału i "nożycami" pokonała bezradnego Pareikę. Jeszcze przed przerwą wynik mógł zmienić po odważnym wejściu w pole karne Marko Jovanović, ale uderzona piłka po rykoszecie od obrońcy wypadła tylko na rzut rożny.

Fenomenalnie dla mistrzów Polski zaczęła się druga połowa. Z własnego pola karnego piłkę wykopał Sergei Pareiko, ta poszybowała pod "szesnastkę" rywali, gdzie Cwetan Genkow świetną grą ciałem zablokował goniącego go Rasmusa Bengtssona i spokojnie uderzył obok wychodzącego z bramki Marsmana.

Kilka minut później po dograniu Łukasza Garguły z rzutu rożnego, Junior Diaz uderzył piłkę głową, ale nie zdołał trafić w światło bramki.

Z upływem czasu coraz groźniejsi zaczęli robić się Holendrzy, zwłaszcza po zmianach przeprowadzonych przez Co Adriaanse (dużo "wiatru" robił zwłaszcza Ola John), ale i Wisła miała swoje okazje. W 72. minucie Łukasz Garguła perfekcyjnie rozegrał "krótki" rzut rożny z Maorem Meliksonem, ale strzał Izraelczyka z siedmiu metrów w ostatniej chwili podbił obrońca.

Ostatni kwadrans upłynął pod znakiem wyrównanej gry. Wiślacy skupiali się na uważnej grze w obronie i szansie na kontratak. Wynik nie uległ już zmianie i mistrzowie Polski na zakończenie fazy grupowej Ligi Europy odnieśli zwycięstwo. Gdy wydawało się, że będzie to tylko pyrrusowe zwycięstwo, w Londynie zdarzył się cud. Odense wyrównało w doliczonym czasie gry (93. minuta) na 2:2 i to krakowianie będą na wiosnę kontynuować europejską przygodę z Ligą Europy! To pierwszy taki przypadek od czasu słynnej drużyny Henryka Kasperczaka i bojów z Lazio Rzym. Jeśli chodzi o dwie polskie drużyny na wiosnę, to taki stan rzeczy zdarzy się pierwszy raz od... 41 lat.

Wisła Kraków - Twente Enschede 2:1 (1:1)

Bramki: Łukasz Garguła (12), Cwetan Genkow (46) - Luuk de Jong (39)
Żółte kartki: Janssen, Gouriye (Twente).
Sędzia: Władisław Biezborodow (Rosja).

Wisła: Sergei Pareiko - Marko Jovanović, Junior Diaz, Gordan Bunoza, Gervasio Nunez - Rafał Boguski (61. Patryk Małecki), Cezary Wilk, Tomas Jirsak (90. Daniel Brud), Łukasz Garguła, Maor Melikson (89. Andraz Kirm) - Cwetan Genkow.

Twente: Nick Marsman - Tim Cornelisse, Rasmus Bengtsson, Bart Buysse, Nils Roeseler - Willem Janssen, Denny Landzaat, Luuk de Jong (77. Ninos Gouriye) - Emir Bajrami, Marc Janko (65. Steven Berghuis), Nacer Chadli (46. Ola John).

Do prawdziwej rewolucji może dojść wkrótce w Polskim Związku Piłki Nożnej (PZPN). Na piątkowym spotkaniu z dziennikarzami, grupa działaczy zaprezentowała film, z którego można wnioskować, że Grzegorz Lato mógł brać udział w pewnym procederze korupcyjnym. Działacze ci domagają się dymisji prezesa PZPN, twierdząc, że doszło do przestępstwa - poinformowała telewizja TVN 24.
- Na nagraniu niewiele widać, ale znacznie ciekawszy jest dźwięk. Słychać wyraźnie Grzegorza Latę, który z kimś rozmawia. Nie udało się ustalić, do kogo należy drugi głos. W czasie rozmowy padają różne stwierdzenia, kwoty, mówi się coś o procentach i zarządzie PZPN. Działacze twierdzą, że może to być jakaś próba korumpowania, ugrania pieniędzy. W tej chwili trudno powiedzieć, czy jest to jakiś dowód, ale nagranie wywołało sporą burzę - powiedział na antenie TVN 24 dziennikarz telewizji nSport, Gabriel Waliszko, dodając że dyskusja dotyczy budowy nowej siedziby związku.

Zobacz wideo


Sensacyjne nagranie. Rozmowa Laty - padają sumy - Onet dotarł do jednego z filmów przedstawionego przez działaczy PZPN, Bogdana Duraja i Kazimierza Grenia. Działacze domagają się dymisji prezesa PZPN, Grzegorza Laty, twierdząc, że doszło do przestępstwa.- Jest to rozmowa na temat przetargu dotyczącego siedziby PZPN. Padają sumy, padają procenty. Są też jeszcze inne filmy. To materiały obciążające, ale nie chcę wydawać wyroku, bo od tego są odpowiednie służby – mówił dla TVN24 Duraj. (mp) - Materiał przekazany dziennikarzom przez działaczy PZPN
Okazuje się, że wniosek o odwołanie Grzegorza Laty podpisało sześciu delegatów. natomiast zaprezentował Bogdan Duraj z Pomorskiego Związku Piłki Nożnej.
W piątek odbędzie się Walne Zgromadzenie Delegatów PZPN. Nawet jeśli Grzegorz Lato nie dostanie od delegatów na zjazd absolutorium, i tak nie będzie mógł zostać odwołany z funkcji prezesa związku, chyba że sam by złoży dymisję.
Joanna Mucha poinformowała natomiast pojawi się na walnym zgromadzeniu. "Zawracam z drogi na walne zgromadzenie PZPN. Każda nowa informacja dotycząca podejrzeń korupcyjnych jest coraz bardziej niepokojąca. Zły początek" - napisała minister sportu na swoim Twitterze.
Jak poinformował Bogdan Duraj, na zjeździe pojawił się już jeden z delegatów ministerstwa i otrzymał płytę z nagraniem rozmowy. Delegat wyjawił także, że są dwa filmy - jeden z prezesem, drugi z sekretarzem PZPN, Zdzisławem Kręciną. - Domyślam się, że panowie pokłócili się o kasę i w ten sposób nagrania ujrzały światło dzienne. Najlepiej niech odpowiednie służby zajmą się tym, bo być może ci ludzie są niewinni. Ale po przesłuchaniu nagrań, osobiście w to nie wierzę - powiedział Duraj. - Już kopie następnych nagrań są robione i będą zaprezentowane wkrótce - dodał.

Według informacji podanych przez francuską gazetę L'Equipe napastnik Chelsea, Nicolas Anelka przejdzie w styczniowym oknie transferowym do rywalizującego w lidze chińskiej Shanghai Shenshua.

Anelka miałby otrzymywać pensję w wysokości 10,6 miliona euro rocznie. Byłby jedynym piłkarzem z Europy w całej drużynie.

W zakończonym sezonie ligi chińskiej Shanghai Shenshua zajęło jedenaste miejsce (w lidze gra szesnaście drużyn).

Dla Anelki byłby to dziewiąty klub w karierze. Francuz grał już w Paris Saint-Germain, Arsenalu, Realu Madryt, Liverpoolu, Manchesterze City, Fenerbahce i Boltonie, skąd przeszedł do Chelsea. W barwach The Blues Anelka rozegrał ponad sto spotkań i strzelił ponad pięćdziesiąt goli.

Bramkarz Legii Dusan Kuciak nie puścił gola w lidze od 645 minut. Ostatnim, który strzelił bramkę Słowakowi był Edgar Cani we wrześniowych derbach Warszawy. Passa Kuciaka już teraz należy do najlepszych w historii Ekstraklasy. Jeśli 26-letni piłkarz zachowa czyste konto jeszcze przez 117 minut, pobije rekord najlepszego z bramkarzy Legii Władysława Grotyńskiego. A jeśli nie da się pokonać do wiosny, będzie mógł pobić rekordzistę wszech czasów w Ekstraklasie.

Dusan Kuciak odkąd wszedł do bramki Legii, stał się jednym z jej najpewniejszych punktów. Jako ostatni do tej pory pokonał go Edgar Cani z Polonii Warszawa. Później sposobu na Kuciaka nie znaleźli piłkarze GKS Bełchatów, Wisły Kraków, Ruchu Chorzów, Widzewa Łódź, Lecha Poznań, Jagiellonii Białystok i Lechii Gdańsk.

Jeśli Słowak zachowa czyste konto do rundy wiosennej, pobije rekord Piotra Czai.

- Premier League jest słabsza od ekstraklasy hiszpańskiej, niemieckiej i włoskiej, ponieważ jest słabsza taktycznie i technicznie - powiedział trener Benfiki Lizbona, Jorge Jesus, tuż przed spotkaniem Ligi Mistrzów z Manchesterem United.

Angielska ekstraklasa jest jednak najchętniej oglądana na świecie. Badający rynek mediów Sport Markt ogłosił w zeszłym miesiącu, że czołowe mecze Premier League ogląda regularnie 70 proc. światowej populacji kibiców piłkarskich, liczącej 2,08 mld ludzi.

Według Jesusa to wcale nie czyni jej najlepszą.

- Według mnie, hiszpańska, niemiecka czy włoska liga stawiają większe wyzwania taktyczne w każdym meczu i dlatego mówię, że są lepsze - tłumaczył na konferencji prasowej na Old Trafford.

Zdaniem Portugalczyka napływ graczy i szkoleniowców z innych krajów poprawia poziom w angielskiej lidze.

- W Anglii jest wielu zagranicznych graczy i trenerów. Technicznie i taktycznie gra się poprawia, ale myślę, że wymienione przeze mnie trzy ligi i tak są ponad tą.

Zdaniem Jesusa, Manchester United, który w zeszłym roku wygrał rekordowy, 19. tytuł mistrzowski, jest wyjątkiem.

- Manchester United jest inny. To dlatego wygrali tyle zawodów. Mają inne idee... które pokazują na boisku. Moim zdaniem, w tym sezonie są znacznie silniejsi technicznie - powiedział Jesus. - Świetnie utrzymują piłkę, prawie w każdym meczu mają 60 proc. posiadania.

Benfica sprawdzi taktykę i technikę zespołu Aleksa Fergusona już we wtorek, w meczu liderów Grupy C.

Oba zespoły w czterech meczach zdobyły osiem punktów. Bilans bramkowy Anglików jest o jednego gola lepszy. Zwycięzca jutrzejszego meczu awansuje do następnej rundy.

Remis da awans obu zespołom, jeżeli Basel przegra z Otelulem Galati.

United przegrał tylko jeden z ostatnich 34 meczów Ligi Mistrzów na Old Trafford. Nigdy nie przegrał u siebie z zespołem z Portugalii.

- Wiemy o tym - tak trener Benfiki skomentował statystyki. - To bardzo silna drużyna, ale my będziemy silnymi rywalami - zakończył.

Niemieckim piłkarzem polskiego pochodzenia Lukasem Podolskim interesuje się Tottenham Hotspur - poinformowały brytyjskie media. Urodzony w Gliwicach 26-letni napastnik FC Koeln miałby zastąpić Emmanuela Adebayora.

Reprezentant Togo przebywa w Tottenhamie na zasadzie wypożyczenia z Manchesteru City. Według doniesień mediów, londyńskiego klubu nie stać na wykupienie afrykańskiego napastnika, wycenianego na około 17 milionów funtów. Dlatego też zainteresował się "Poldim", który ponoć nosi się z zamiarem opuszczenia zespołu z Kolonii. Zawodnik miał być obserwowany przez wysłanników "Kogutów" podczas meczów Bundesligi.

Podolski, który w wieku dwóch lat wyjechał z rodziną do Niemiec, karierę piłkarską rozpoczął w 1991 roku w FC 07 Bergheim. Po czterech latach trafił do FC Koeln, z którym związał się do 2006 roku. W latach 2006-2009 występował w Bayernie Monachium, a do klubu nad Renem zawitał ponownie w 2009 roku.

Według mediów na Wyspach Brytyjskich chęć pozyskania Podolskiego, który ma kontrakt z FC Koeln do czerwca 2013 roku, wykazuje także inny londyński zespół - Arsenal oraz Lazio Rzym

Podczas piątkowego meczu Śląska z Wisłą Kraków niemal na pewno znów będzie komplet - ponad 42 tys. widzów. Taka frekwencja to fenomen na skalę krajową i ciekawy przypadek rangi europejskiej.

Na mecz Śląsk - Wisła sprzedano już praktycznie komplet, czyli ponad 42 tys. biletów. Oznacza to, że Śląsk wyrówna swój rekord liczby widzów ustanowiony podczas pierwszego meczu rozegranego na nowym stadionie, kiedy zmierzył się z Lechią Gdańsk. Wówczas na trybunach stadionu na Maślicach zasiadło 42 771 widzów - był to najlepszy wynik w historii polskiej ligi, odkąd fanów dzięki specjalistycznym kołowrotkom można precyzyjnie policzyć. Teraz Śląsk swoją frekwencyjną hegemonię potwierdza. A na to, co się dzieje we Wrocławiu, z zazdrością patrzeć mogą wszystkie kluby w Polsce. Na najbliższy mecz z Wisłą (piątek, godz. 20.30) 40 tys. biletów rozeszło się bowiem w zaledwie kilka dni, a teraz w kasach pozostało jedynie kilkaset wejściówek. Można je jeszcze kupić dziś od godz. 9 na starym stadionie przy Oporowskiej, a pewne jest, że rozejdą się błyskawicznie.

Oznacza to, że drugi raz z rzędu ligowy mecz Śląska obejrzy niedostępna dla innego polskiego klubu liczba kibiców. Ponad 40 tys. widzów na meczu ligowym nie doczekały się dotąd ani Lech Poznań, ani Lechia Gdańsk, które grają przecież na równie dużych obiektach, budowanych na Euro 2012.

Jest to o tyle dziwne, że Lech powszechnie uważany jest przecież za klub z absolutnie największym potencjałem kibicowskim, a drużyna z Poznania od dłuższego czasu gra o najwyższą stawkę. Z kolei Lechia też gra już na nowym, pięknym stadionie zbudowanym na przyszłoroczne mistrzostwa.

Gdy dodamy do tego, że na meczu ligowym kompletu nigdy nie było na ponad 31-tysięcznym stadionie Legii przy Łazienkowskiej, to wyraźnie widać, że niespodziewanie Śląsk wyrasta na absolutny fenomen w skali krajowej.

Ze średnią ponad 42 tys. widzów na meczu wrocławianie mogliby też mierzyć się z klubami z najlepszych lig w Europie. Co ciekawe, mniej kibiców niż mecz Śląska z Lechią oglądało w ten weekend hitowe spotkanie Premier League pomiędzy Chelsea Londyn i Liverpoolem! Oczywiście stało się tak dlatego, że londyńskie Stamford Bridge jest po prostu mniejsze od wrocławskiego stadionu miejskiego, ale nie zmienia to faktu, że o podobnym wyniku nikt we Wrocławiu nie śmiałby jeszcze niedawno nawet marzyć.

Ze średnią 42 tys. widzów Śląsk uplasowałby się na czele ligi francuskiej, a we Włoszech lepszą frekwencję od niego miałby tylko Inter Mediolan. Pod względem średniej frekwencji na swoich spotkaniach Śląsk byłby trzeci w hiszpańskiej Primera Division - za FC Barceloną i Realem Madryt. W lidze angielskiej wrocławianie zajęliby miejsce szóste, a w najlepszej pod względem frekwencji w Europie niemieckiej Bundeslidze uplasowaliby się na miejscu 11.

Powie ktoś, że podobne wyliczanki nie mają sensu, bo średnia frekwencja na Śląsku powstała na podstawie wyników z zaledwie jednego rozegranego meczu i liczby sprzedanych biletów na drugi. W nowym roku liczba kibiców na meczach Śląska niewątpliwie spadnie, ale chyba nikt nie oczekuje, że podobne wyniki frekwencyjne utrzymają się na stałe.

Jednak warto docenić to, co pod względem liczby widzów we Wrocławiu na meczach piłkarskich się stało. Bo przecież również komplet publiczności - prawie 43. tys. - oglądał niedawno we Wrocławiu pojedynek reprezentacji Polski i Włoch.

Te ogromne przecież liczby pokazują, jak wielkie zainteresowanie wzbudzają mecze lidera polskiej ekstraklasy i jak bardzo piłkarski Wrocław był głodny piłki na dobrym poziomie, oglądanej w komfortowych warunkach. To zestawienie będzie też pięknym materiałem do wspomnień, gdy magia nowości przeminie, a kibiców na meczach Śląska będzie już mniej.

Związek poinformował bytomski klub, że jego piłkarzem jest Clemence Matawu. W Polonii nikt o tym wcześniej nie wiedział.

Matawu był piłkarzem Polonii w ubiegłym sezonie. Do Bytomia został jednak tylko wypozyczony na rok z DT Africa. Choć gracz z Zimbabwe wcześniej był gwiazdą w Podbeskidziu Bielsko-Biała, to w Polonii zawiódł. Przez większość pobytu w Bytomiu leczył kontuzję. Nikomu z działaczy nawet nie przyszło do głowy, by korzystać z wartego kilkadziesiąt tysięcy dolarów prawa pierwokupu.

Niedawno do Polonii nadeszła jednak informacja z PZPN-u, że kontrakt Matawu z Polonią został przedłużony do czerwca 2013 r.! - Wyrok sądu przy związku jest dla nas zupełnie niezrozumiały. Już poprosiliśmy o uzasadnienie i na pewno będziemy się odwoływać. Inaczej klub zostanie rozłożony na łopatki - mówi Marek Pieniążek, dyrektor Polonii. Dwuletni kontrakt Matawu jest wart ok. 800 tys. zł.

Skrzydłowy reprezentacji Polski ma dość roli zmiennika w Borussii Dortmund i zimą może zostać wypożyczony - donosi dziennik "Bild".

Po dwunastu kolejkach Bundesligi Błaszczykowski ma dziewięć występów na koncie, ale zazwyczaj wchodził na boisko z ławki rezerwowych. Tylko trzy razy miał miejsce w pierwszej jedenastce.

"Dzięki powrotowi do Wisły i regularnym występom Błaszczykowski zabukowałby sobie bilet na przyszłoroczne mistrzostwa Europy" - napisał "Bild".

Według gazety mistrzowie Polski chcą wypożyczyć 26-letniego pomocnika i są z nim w kontakcie.

W Wiśle Błaszczykowski wypłynął na szerokie wody. Do krakowskiego klubu trafił z czwartoligowego KS-u Częstochowa. Polecił go wujek Jerzy Brzęczek. Po dwóch latach gry pod Wawelem skrzydłowy przeniósł się do Borussii.

Sporządzanie biografii dwudziestokilkuletniego (!) piłkarza to pomysł z naturalnych względów karkołomny, nawet jeśli bohater nazywa się Leo Messi, wpędza w ekstazę miliony ludzi ze wszystkich kontynentów, aspiruje do tytułu asa wszech czasów. Żeby orgię mierzonych sekundami dryblingów i jeszcze ulotniejszych, wyczarowywanych w mgnieniu oka cud-zagrań przelać w znośną wielostronicową literaturę, trzeba by Prousta, a życiowa aktywność argentyńskiego megagwiazdora sprowadza się niemal wyłącznie do zabaw z piłką, przedzielanych tylko chwilami relaksu domowego, czyli zabaw z Playstation. Czytelnik wydanej właśnie w Polsce książki Luki Caiolego doświadcza niesłychanego - boiskowe figury Messiego, zazwyczaj wprowadzające w uniesienie, tym razem wprowadzają w odrętwiające znużenie.

Dziełku paradoksalnie szkodzi popularność bożyszcza tłumów, bo nieliczne niezwyczajne epizody z jego życia - jak wyciskająca łzy historia terapii hormonalnej, dzięki której zdołał odrosnąć od ziemi przynajmniej na 169 cm - zostały już detalicznie zrelacjonowane we wszystkich gazetach świata. Szkodzi też ambicja autora, najwyraźniej zdeterminowanego, by podpisać grube tomisko - wobec niedoboru fabularnych atrakcji rozdzialiki narracyjne przeplata wywiadami z piłkarzami, trenerami, dziennikarzami i krewnymi Messiego, czyli jednobrzmiącymi, beztreściowymi panegirykami na jego cześć.

"Fenomenalny", "niezwykły", "niesamowity", "wyjątkowy", "rewelacyjny", "z innej planety", "z innej galaktyki" - to o sportowej klasie Argentyńczyka; "skromny", "cichy", "nieśmiały", "pokorny" - a to o charakterze. I tak w kółko na połowie z przez przeszło 300 stron, na których nie wystarczyło za to papieru na kwestie rzeczywiście intrygujące, np. na próbę fachowej odpowiedzi na pytanie, jak z gracza kruchego, co rusz kładzionego kontuzjami, Barcelona przemieniła Messiego w niezniszczalnego terminatora. Gardzącego odpoczynkiem, wyrywającego się na murawę także w mniej znaczących meczach, z trudem mitygowanego przez usiłującego rozsądnie gospodarować jego energią trenera Josepa Guardiolę.

Najlepszy piłkarz świata przeżył niewiele, 38-letni, ustanawiający rekordy długowieczności Ryan Giggs, osobiście doświadczył kilku futbolowych epok, dlatego jako bohater innej rzuconej właśnie do naszych księgarń biografii sprawdza się wszędzie tam, gdzie nie sprawdza się bezbarwny Messi. Nawet jeśli opowieść bohatera Manchesteru United została niezdarnie skonstruowana - z chaotycznie sklejonych migawek z całej jego kariery, nie chciał chłop redaktora? - to przynajmniej oferuje trochę wspomnień i anegdot, które albo odsłaniają kulisy zawodowego futbolu, albo zaskakują, albo zwyczajnie bawią.

Zapada w pamięć incydent z początków kariery Giggsa, którego fan Liverpoolu poprosił o autograf tylko po to, by podrzeć kartkę na strzępy i rzucić mu nimi w twarz. Zaskakuje, że zaledwie kilkanaście lat temu walijski lewoskrzydłowy mógł wraz z Aleksem Fergusonem pojechać po odbiór podsumowujących sezon nagród zwykłym pociągiem, a podczas podróży nikt nie zwrócił na nich uwagi. Ujmują wszelkie drobiazgi dotyczące osobowości, upodobań i metod zarządzania ludźmi legendarnego szkockiego trenera.

Giggsa w wychowawczej trosce nachodził w domu notorycznie, aż matka piłkarza sama zaczęła mu donosić, kiedy syn planuje balangi z kumplami; nie wszystkich podwładnych Ferguson traktuje identycznie, Dwightowi Yorke'owi czy Wayne'owi Rooneyowi pozwalał na śmielsze odzywki, bo wiedział, że w potulnym milczeniu nie wytrzymają psychicznie; potrafi się zezłościć na zawodnika, który cieszył się ze strzelonego gola nazbyt powściągliwie, bo wierzy, że do obowiązków zawodnika należy też zarażanie radością fanów. Nieśmiertelny z Old Trafford dzieli się nawet takimi urokliwymi duperelami przybliżającymi nam jego szefa, jak tamta o Beckhamie, który swego czasu ogolił głowę - wyznaczył tym młodzieży trendy, ale i najbardziej ucieszył trenera, bowiem sir Alex adonisowatych "blond kędziorków Davida" szczerze nienawidził.

Zwierzenia Giggsa wywołują przynajmniej półuśmiech, po monotonnej biografii Messiego w głowie zostaje pustka tak samo pusta, jak puste są również wydane niedawno u nas, rozbrajająco infantylne wspomnienia Andresa Iniesty, maltretującego czytelnika opisami ulubionych barcelońskich akcji. To inny paradoks futbolowych auto(biografii) - atleci pochłonięci sportem totalnie, oddychający sportem okrągłą dobę i niezajmujący jaźni niczym innym nie zanudzą czytelnika na śmierć, tylko jeśli znajdą autora zdolnego uciec od opisu abstrakcyjnych akrobacji boiskowych, poznać ich lepiej, niż oni sami siebie znają, ewentualnie nakłonić do refleksji bliskie otoczenie. Prostolinijni wirtuozi katalońscy takiego autora nie znaleźli, nie wspięli się też na wyższy poziom samoświadomości, czyli tam, skąd mogliby rzucić myśl rzuconą przez Giggsa, którą właśnie polubiłem - otóż Walijczyk swoich genialnych zagrań nigdy nie planuje i definiuje je jako niemal nieświadome, "gwałtowne reakcje na wydarzenia".

Oczywiście piłkarskie hagiografie - zwłaszcza żywoty świętych z Camp Nou, wzbudzających szczególnie silne uczucia religijne - nie istnieją po to, by wywoływać poruszenie w komitecie noblowskim. Są raczej quasi-relikwiami, zmieściłyby się pewnie na półkach z koszulkami i innymi świecidełkami ozdobionymi klubowym godłem, które zamieniają pokój lub wręcz całe mieszkanie zajadłego fana w kaplicę. Dlatego skandalicznie niewielka liczba życiorysów w naszych księgarniach nie świadczy o skandalicznie niskim poziomie czytelnictwa, lecz skandalicznie mizernym zainteresowaniu Polaków piłką nożną, w lokalnej popkulturze kiszącą się w niszy - zatęchłej, okrojonej do uczestnictwa stadionowego i telewizyjnego, zbyt często zdominowanej przez tępe kibolstwo.

W krajach wysoko rozwiniętej cywilizacji futbolowej regały z twórczością kopaną liczne są i monumentalne jak katedry, tam każdy nieco wyrastający ponad przeciętność gracz wydaje swój literacki (auto)portret, a znaczniejszym osobistościom poświęconych im dzieł wystarcza na całą galerię. Kiedy wałęsałem się po Mediolanie w szczycie popularności prowadzącego tamtejszy Inter José Mourinho, w księgarniach wypatrzyłem osiem tomów z twarzą trenera spoglądającą z okładki i jeden wykorzystujący w tytule jego słynny cytat o "prostytucji intelektualnej". Były uaktualnione tłumaczenia biografii opublikowanej w Portugalii, były tomy spisane już w Italii ("Następny mag"), była antologia bon motów podana jako "Ewangelia według Mourinho".

U nas biografii - nudnych czy nienudnych - rodzimych gwiazdek niemal się nie wydaje, w ostatnich kilkunastu latach przypominam sobie jedynie tomiki z Jerzym Dudkiem, Wojciechem Kowalczykiem i Krzysztofem Warzychą. A gdzie pierwszy afrykański reprezentant Polski Olisadebe? Skandalista Boruc? Rekordzista Żewłakow? Kontynuujący rodzinne tradycje Smolarek? Wiślacki idol Żurawski? Najgroźniejszy współczesny snajper Frankowski? Listę postaci ważnych, acz nieopisanych można by ciągnąć długo, Anglicy czytają pasjami o piłkarzach w ich hierarchii mniejszych.

My też powoli zaczynamy czytać, ale o obcych, Messi z Giggsem nie są pierwszymi ani ostatnimi. Sam nadal czekam, aż zacznie się u nas ukazywać saga bezprecedensowa, bo wieloodcinkowa - wspominałem już w tej rubryce, że Wayne Rooney jako 21-latek zgodził się w 12 lat "napisać" o sobie pięć tomów (za każdy dostanie milion funtów). Do nadwrażliwych pieniaczy, którzy chlipią już nad drzewami ścinanymi dla wydrukowania biografii byle kopacza, śpieszę z uspokajającym przypomnieniem, że to wciąż o jeden mniej, niż liczyły wspomnienia noblisty Winstona Churchilla.

Platforma Obywatelska złoży w czwartek do marszałek Sejmu Ewy Kopacz projekt nowelizacji ustawy o sporcie, który nakłada na reprezentantów Polski obowiązek używania godła narodowego na strojach reprezentacyjnych. Najbliższy mecz kadra Smudy rozegra we wtorek. Relacja ZCzuba i na żywo ze spotkania Polska - Węgry od 20.30 na Sport.pl

- Art. 13 ustawy o sporcie mówi o tym, że reprezentanci Polski mają prawo do używania godła narodowego na swoich koszulkach. Chcemy małej zmiany - zamiast prawa (do używania), narzucić obowiązek reprezentantom Polski, używania godła narodowego na ich strojach reprezentacyjnych - powiedział we wtorek na konferencji prasowej w Sejmie poseł Andrzej Biernat (PO). Jak ocenił, taka zmiana w ustawie o sporcie, jest konieczna.

Byli piłkarze reprezentacji Polski: Cezary Kucharski i Roman Kosecki - wybrani do parlamentu z listy PO, przekonywali, że dla każdego sportowca gra z orzełkiem na piersi, to wyjątkowa i bardzo ważna sprawa.

- Chcemy orła na piersi, te mecze, które się gra (z orzełkiem) są wyjątkowe, każdy je pamięta do końca życia. Orzeł z powrotem przyfrunie na koszulkę - mówił Kosecki.

Kucharski podkreślił z kolei, że chciałby, aby "polskie dzieciaki, znów marzyły o grze (w reprezentacji) z orłem na piersi". "Chcemy powrotu do orzełka" - dodał.

W zeszłym tygodniu pokazane zostały wzory strojów, w których kadra Polski wystąpi na turnieju Euro 2012. Na koszulkach znalazło się logo PZPN, napis Polska, logo producenta firmy Nike, a na ramieniu okrągła naszywka z logo Euro 2012. Zabrakło jednak tradycyjnej naszywki z orzełkiem.

Jeszcze tego samego dnia podczas wieczornego treningu kadry we Wrocławiu zaprotestowali kibice. Na ogrodzeniach stadionu przy ul. Oporowskiej pojawiły się transparenty z napisami "Piłka nożna dla kibiców" oraz "Tradycja zobowiązuje, nowym strojom nikt nie kibicuje". Ostry protest wystosował Ogólnopolski Związek Stowarzyszeń Kibiców (OZSK). Fani nie kryją oburzenia decyzjami PZPN na forach internetowych.

Jednak, według PZPN, nowe stroje będą obowiązywać przez dwa lata. "Skomplikowany proces projektowania tych strojów trwał 18 miesięcy, więc będą one obowiązywały tak jak zakładano, czyli przez dwa lata. Dopiero po tym okresie może dojść do zmiany reprezentacyjnych kostiumów, ale w tym momencie trudno na ten temat się wypowiadać" - powiedziała rzeczniczka PZPN Agnieszka Olejkowska.

Po raz pierwszy reprezentacja Polski zagrała w nowych strojach w piątkowym meczu z Włochami we Wrocławiu. We wtorek wystąpi w nich w Poznaniu w spotkaniu z Węgrami.

Orzełek jest niemal wszechobecny na strojach polskich sportowców, ale są wyjątki, bo na przykład siatkarzom w ogóle nie wolno używać godła - to jest wymóg międzynarodowej federacji (FIVB).

- Federacja ma swoje wytyczne co do strojów narodowych i tego, co może się na nich znajdować. To flaga, nazwa kraju, w naszym przypadku napis POL, numer i nazwisko zawodnika oraz logo sponsora. Przed każdymi zawodami jak MŚ czy ME stroje są weryfikowane przez przedstawicieli FIVB. My próbowaliśmy walczyć o orzełka, ale na razie bezskutecznie. Zresztą nie ma go na strojach siatkarskich już od wielu lat. Za jakiekolwiek zmiany na koszulkach grożą kary - wyjaśniał dyrektor PlusLigi Kobiet i jednocześnie kierownik żeńskiej kadry Jacek Kasprzyk.

Natomiast koszykarze powrócili do orzełka w tym roku. Wcześniej przez pięć lat grali w strojach pozbawionych tego znaku i tylko z nazwą kraju, stosując się do nakazu europejskiej federacji. FIBA-Europe zmieniła zdanie w tej kwestii tuż przed mistrzostwami Europy, które rozegrano na przełomie sierpnia i września na Litwie.

W większości przypadków reprezentanci Polski mają jednak godło na strojach, w których występują. Np. na kewlarach żużlowców, które wręcz przypominają słupy reklamowe, nie brakuje miejsca na orzełka. Podczas zawodów Drużynowego Pucharu Świata godło Polski widnieje również na motocyklach.

Bramkarz Realu Madryt Iker Casillas wyrównał rekord występów w reprezentacji Hiszpanii należący do Andonima Zubizarrety. Trwające spotkanie na Wembley z Anglią jest 126. meczem w karierze Casillasa. Potrzebował on niewiele ponad 10 lat, by dogonić poprzednika.

50-letni Zubizarreta pełniący obecnie funkcję dyrektora sportowego FC Barcelona ustanowił rekord w ciągu 14 lat (1985-1998).

30-letni Casillas zadebiutował w seniorskiej reprezentacji Hiszpanii w meczu ze Szwecją 3 czerwca 2000 roku. Miał wtedy 19 lat i 14 dni.

Od 2008 roku jest kapitanem drużyny narodowej. Zdobył mistrzostwo świata w 2010 w RPA i Europy w 2008 roku w Austrii i Szwajcarii. Wystąpił także m.in. w ME w Portugalii w 2004 roku oraz mundialach w Korei i Japonii w 2002 i w Niemczech w 2006.

Dwukrotny najlepszy piłkarz świata kupił dyskotekę naprzeciwko swojej rezydencji. Na połączenie obu budynków tunelem nie zgodziły się władze Porto Alegre.

31-letni gwiazdor Flamengo w tym sezonie strzelił już 13 goli, we wrześniu wrócił do reprezentacji Brazylii, chwalono go za sparing Ghaną. Przyzwyczajeń jednak nie zmienił.

Zanim okazało się, że kupił nocny klub, zorganizował balangę na 100 osób. Kilka godzin wcześniej Flamengo przegrało w Porto Alegre z Gremio 2:4. Trybuny przez cały mecz obrażały Ronaldinho, który wychował się w Porto Alegre, ale gdy półtora roku wracał do ojczyzny, wybrał ofertę bogaczy z Rio de Janeiro.

Od tego czasu w rodzinnym mieście jest uważany za wroga, jego rodziną 24 godziny na dobę zajmuje się uzbrojona ochrona. Tunel łączący dyskotekę z domem chciał wybudować ze względów bezpieczeństwa.

Przed wejściem na ostatnią imprezę gościom Ronaldinho odbierano telefony komórkowe, aparaty, kamery, a nawet tablety. W Europie nie był tak ostrożny, zdjęcia i filmy tańczącego gwiazdora regularnie publikowały media.

Firma Nike przedstawiła we Wrocławiu oficjalne nowe stroje meczowe reprezentacji Polski. 22 zawodników kadry Smudy zaprezentowało komplet strojów przygotowanych na Euro 2012.

Nowe stroje zostały zainspirowane barwami flagi państwowej - najbardziej uniwersalnego symbolu narodowego. Przygotowano dwie wersje kolorystyczne: biało-czerwoną (komplet domowy) i czerwono-białą (komplet wyjazdowy). - Nowa koszulka symbolizuje naszą flagę i dumę z tego, że gramy dla Biało-Czerwonych. Nadchodzący rok będzie najważniejszym w historii polskiego futbolu, więc te właśnie stroje zostaną zapamiętane na lata - a my damy z siebie wszystko, by zagrać w nich jak najlepiej - tak o nowych strojach mówi Kuba Błaszczykowski, kapitan reprezentacji Polski, na oficjalnej stronie firmy Nike.

Koszulka waży jedyne 149 gramów i jest najlżejszą wyprodukowaną przez Nike koszulką piłkarską w historii. Do wytworzenia stroju wykorzystano plastikowe butelki - około trzynastu na komplet - osiem do wyprodukowania koszulki a pięć do spodenek.

Na koszulce reprezentacji widnieje logotyp PZPN i Nike, brakuje jednak godła Polski - orła w złotej koronie - symbolu, który od wielu lat znajdował się na trykotach piłkarzy drużyny narodowej.

- Stroje zostały dopasowane do budowy zawodników i dzięki temu zmniejszają ryzyko pociągnięcia za koszulkę przez przeciwnika, a siateczkowe panele gwarantują jeszcze lepszą wentylację. Dzięki rozmieszczeniu ich w strategicznych miejscach, powietrze łatwo dostaje się pod koszulkę i dodatkowo chłodzi zawodnika - tłumaczył członek zespołu projektantów firmy Nike Florent Dumont.

Pytany o nowe stroje kapitan reprezentacji Polski Jakub Błaszczykowski przyznał, że po założeniu daje się odczuć różnicę w porównaniu do poprzednich modeli.

Holendra nie obroniło mistrzostwo Polski i awans do Ligi Europy. Po trzech porażkach z rzędu - z beniaminkiem z Bielska-Białej, w Lidze Europy z Fulham, wreszcie w prestiżowych derbach Krakowa stracił pracę, a jego następcą ma być szkoleniowiec z zagranicy.

Poniedziałek przy ul. Reymonta zapowiadał się gorący, choć jeszcze około południa nic nie zapowiadało zakończenia pracy Maaskanta. Szkoleniowiec jak zwykle bez problemu porozmawiał z dziennikarzami i zapewniał, że ma plan wyciągnięcia zespołu z kryzysu. - Ostatni tydzień był bardzo ciężki, bo w Wiśle nikt nie jest przyzwyczajony do trzech porażek z rzędu. Ale już wcześniej mówiłem, że ten miesiąc będzie kosztował nas wiele sił, a do tego doszły kontuzje - narzekał Maaskant.

Kilka godzin później trener był w gabinecie prezesa Bogdana Basałaja, gdzie czekał na niego także holenderski dyrektor sportowy Stan Valckx, który sprowadził go do Krakowa. Tam już nawet Maaskant nie miał po co się tłumaczyć, bo decyzję o zwolnieniu podjął właściciel klubu Bogusław Cupiał i była nieodwołalna.

Basałaj i Valckx budynki klubu opuścili po godz. 17. Pół godziny później na Reymonta przyjechał Maaskant. Tym razem nie rowerem (jak miał w zwyczaju), ale samochodem. Spakował swoje rzeczy, a wyjeżdżając nawet nie zerknął w stronę dziennikarzy, choć przed ponad rok pracy w Wiśle ani razu nie odmówił udzielenia wywiadu. Później już nie odbierał telefonu. Klub o jego zwolnieniu poinformował o godz. 21.35.

Nie zdążył poznać Cupiała

A jeszcze niespełna trzy miesiące temu kibice nosili Holendra na rękach. Wisła odzyskała mistrzostwo (miała siedem punktów więcej niż drugi Śląsk Wrocław), a później wygrała pięć meczów z rzędu w eliminacjach Ligi Mistrzów i w Nikozji była blisko spełnienia marzenia Cupiała o awansie do fazy grupowej. Zabrakło trzech minut i na otarcie łez krakowianom została Liga Europy. - To też bardzo ważne i prestiżowe rozgrywki, przecież Polacy nie grają w nich co roku - podkreślał Maaskant.

Ale trauma po Nikozji dopiero się zaczynała. Kilka dni po spotkaniu z APOEL-em wiślacy usłyszeli pierwsze gwizdy od dobrych kilku miesięcy, bo przegrali u siebie z Lechią Gdańsk. Później polegli z Legią w Warszawie, a po meczu kibicowski wyrok podpisał Holender Kew Jaliens, przy okazji ściągając go także na Maaskanta. - Takie mecze można przegrywać - wypalił Jaliens.

Podczas kolejnego spotkania z Jagiellonią kibice wyrazili pierwsze wotum nieufności wobec trenera śpiewając: "Ściągnij rodaków, postaw na młodych Polaków" oraz "Jaliens, Lamey dziękujemy, was oglądać już nie chcemy".

Gwoździem do trumny były ostatnie trzy mecze. Zaczęło się od kompromitującej porażki u siebie z beniaminkiem Podbeskidziem Bielsko-Biała (0:1), później był pogrom w Londynie z Fulham (1:4) i niedzielna porażka z Cracovią (0:1). W derbach Cupiał nie cierpi przegrywać, więc nie wytrzymał i zwolnił Maaskanta, choć jakiś czas temu umówił się trenerem na spotkanie, które miało się odbyć w tym tygodniu. Przez ponad rok Cupiał ani razu nie porozmawiał z Maaskantem.

Po derbach nie mniej wściekli byli kibice. Zaraz po spotkaniu ponad 300 szalikowców czekało na zawodników i trenera, by im pogrozić. Zapowiedzieli też, że być może zawieszą doping na stadionie.

Holender zostawił Wisłę na szóstym miejscu w tabeli z siedmioma punktami straty do liderującego Śląska. Jego kontrakt obowiązywał do końca sezonu i zimą miał rozmawiać o jego przedłużeniu. Z Wisłą prawdopodobnie rozstał się za porozumieniem stron, czyli dostanie część honorarium za czas do końca umowy.

Miał być Probierz, będzie Jimenez?

Tymczasowo mistrzów Polski poprowadzi Kazimierz Moskal, asystent Maaskanta. Obaj bardzo się zaprzyjaźnili i m. in. dlatego Holender dał swojemu niedawno narodzonemu synowi na imię Maas Kaziu Flynn. Prawdopodobnie Moskal nie będzie w szatni rządził zbyt długo, bo krakowianie rozglądają się za nowym trenerem.

Po słowie z mistrzami Polski miał być Michał Probierz, ale nie zamierzał ryzykować i czekać na potknięcie Maaskanta, więc zdecydował się na ofertę Arisu Saloniki.

Cupiał prawdopodobnie nie zraził się do trenerów z zagranicy i kazał szukać szkoleniowca poza Polską. Tym bardziej że dyrektor Valckx w wielu krajach ma bardziej rozległe kontakty niż w Polsce. Być może powróci temat zatrudnienia Manolo Jimeneza. Możliwość sprowadzenia Hiszpana krakowianie sondowali już ponad rok temu, ale wówczas zdecydowali się na Maaskanta. Jimenez w latach 2007 - 2010 prowadził Sevillę, a ostatni sezon spędził w AEK-u Ateny (zajął trzecie miejsce i zdobył Puchar Grecji). 5 października rozwiązał kontrakt za porozumieniem stron i jest bezrobotny.

Pracy szuka także Jan Urban, który cztery lata temu miał ofertę z Wisły, ale zdecydował się na Legię i zamiast niego przy Reymonta zjawił się Maciej Skorża.